แม่ง กุ เบื่อน้องกุหว่ะ
ไม่มีใครสอนมึงได้เลยใช่มั๊ยวะ ก้าวร้าวชิบหาย
มึงรู้มั๊ย แม่เสียใจ เอ้อ กูก็เสียใจ ที่แม่เสียใจกับคนอย่างมึง
กูสอนมึงก็เพราะ กูอยากให้มึงอยู่ร่วมกับสังคมได้
แต่มึงไม่รับ เอ้อ กูมันเสือก
ต่อไปนี้กูจะไม่เสือกสอนมึงอีกแล้ว ไอ้ห่า
ต่อไปมึงไม่ต้องมากระแดะ ให้กูช่วย
กูจะไม่ช่วยมึง กูจะปล่อยให้มึงเผชิญ หน้ากับสังคมเอง
มึงจะตายในสังคมก็ช่างหัวมึง กูจะไม่สนใจมึงแล้ว
มึงอย่ามายุ่งกับเพื่อนกู มึงอย่ามาข่มกูต่อเพื่อนมึง
กูจะไม่ยอมมึงหรอก กูคิดตลอด คิดกับคำๆนี้ว่า
" เป็นพี่ต้องเสียสละให้น้อง" " ยอมๆน้องไปเถอะ" "พี่ต้องดูแลน้อง"
มึงฝันไปเถอะว่าต่อไปกูจะทำตาม คำพวกนี้ กูจะไม่เป็นพี่ที่ดีของมึงแล้ว
ในเมื่อมึงไม่เคยเห็นว่ากูเป็นพี่ที่ดี มึงเจออีกด้านของกู มึงเลี้ยงไม่โตแน่
กูจะเป็นพี่ชั่วๆ มึงไม่ฟังกู กูจะซัดแม่งเดี้ยง
มึงเคยบอกว่ากูไม่เหมือนพี่คนอื่น มึงเคยเหมือนน้องคนอื่นมั๊ยวะ กูถามมึงดิ๊
ก็ก็ไม่ค่อยอยากจะมีน้องนิสัย เหี้ยๆแบบนี้หรอก
ตั้งแต่ที่มึงเกิดมา มึงแทบไม่เคยเรียกกูว่าพี่ นอกจากมึงจะต้องการอะไร
กูจะบอกไรให้ มึงน่ะ แทบจะไม่มีเพื่อนแล้ว กูดูสีหน้าเพื่อนมึงเวลาเจอมึง กูก็รู้
กีฬา แม่งไม่เคยช่วยไรมึงเลย แม่ให้มึงเล่นกีฬา แต่กีฬาแม่งก็มีแต่พวกเหี้ยๆ มึงก็ เหี้ยตาม
ถ้ามึงไปยุ่งกับพวกมันมากๆ จนเหี้ยถาวร กูตีมึงตายแน่!! มึงจะไม่ใช่น้องกู
กูหวังมาตลอด ว่ากูจะมีน้องที่ดีๆ แต่ก็ต้องผิดหวัง
คนอย่างมึงไม่เคยสร้างความสุขให้กูเลย มึงสร้างความทุกข์ให้กูตลอด
กูเกลียดมึง เข้าใจมั๊ย!!!!
ถึงพี่จะเกลียดเธอยังไง เธอก็เป็นน้องของพี่ พี่อภัยได้ทุกอย่าง แล้วเธอล่ะ พร้อมจะรับฟังใครเขาได้หรือยัง??
หยาบคายหน่อยน๊า แต่ก็โล่งตั้งเยอะ
